Het was zo stil….

Het aantal reacties op Dwaalgasten was niet zo groot dat we hele nachten door moesten lezen. Maar ze waren er wel, en we mistten ze de laatste tijd! Waren onze bezoekers verdwaald, of worden we te voorspelbaar met alweer een stukje over Norg of de zoveelste foto van Hoek van Holland? Was het tijd voor meer spektakel op Dwaalgasten, of juist voor meer diepgang? We hadden de moed al een beetje opgegeven, en ons afgevraagd of een weblog-loos leven dragelijk zou kunnen zijn. Uiteindelijk bleek het allemaal erg banaal: foutje gemaakt bij het installeren van de nieuwe versie van Pivot, het prachtprogramma waarop Dwaalgasten draait. Dat is nu weer opgelost. Commentaar is dus weer mogelijk, en van harte welkom! Blijven de reacties toch uit, tja, maar zeg niet dat we niet gewaarschuwd hebben!

02-01-2007

Badeendjes

eendjes_2

Achterin de tuin heb ik twee vogelbadjes gemaakt. Dat kan het jonge gezinnetje wel waarderen. Lekker badderen met z’n allen. Onder het toeziend oog van ma.

06-08-2006

Nieuw leven

eendjes_1

Eigenlijk zijn het de eenden van onze buren. Zij hebben met behulp van stukjes brood en ander lekkers een relatie opgebouwd met een eendenkoppeltje. Maar (vermoedelijk) omdat onze tuin een stuk rommeliger is dan die van de buren, hebben de eenden onze tuin als nestplaats verkozen. En zo konden wij gisteren ineens kennismaken met dit jonge gezin dat ons platje kwam opscharrelen. Totaal niet schuw. En aan onze katten die het tafereel met verbijstering gadesloegen, laten ze zich ook al niets gelegen liggen. Er waren vier gele jonge eendjes en vier bruine. Maar een klein geeltje heeft het niet gered. Dat brak ons hart. Gelukkig lijkt de rest het vooralsnog prima te doen.

06-05-2006

A.F.Th.

Voor Sinterklaas kreeg ik de literaire scheurkalender. Elke dag een stukje. Het ene mooier, leuker, spannender dan het andere. Ik was nooit een fan van A. F. TH. Een man die zichzelf tot bovenaardse, buitenmenselijke proporties heeft opgeblazen. Larger than life, waar ik schuchterheid en bescheidenheid prefereer in mensen. Maar zijn bijdrage aan de literaire pleekalender heb ik bewaard. Miniparoxismen heten het. Over ‘eten’ schrijft hij: Het met mes, vork, lippen, tanden, kiezen, kaken en speeksel vernietigen van de vorm van een maaltijd. En over het ‘automobiel’: Tot de anorganische materie behorend voorwerp dat zichzelf, blijkens z’n megalomane naam, een organische wezen waant, maar het niet zonder de mens kan stellen om in beweging te raken. Best aardig, toch?

05-19-2006

Poezen

sissy_en_plukkie

Het zijn geen vriendinnen. Onze twee poezen. Ook al zijn het (half?)zusjes uit één nest. Ze dulden elkaar, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Soms als ze elkaar onverwacht tegenkomen – de ene kat springt op de bank, vlakbij de plek waar de andere nietsvermoedend ligt te slapen – vlamt een felle agressie op. Geblaas, diep gebrom, uithalen met getrokken nagels. Waar die diepgekoesterde haat vandaan komt? Ik heb werkelijk geen idee. Zou het leven van de poesjes niet veel aangenamer en gezelliger zijn als ze in harmonie met elkaar zouden leven?

Aan de andere kant: misschien is het ook wel lekker om niet te hoeven doen alsof, zoals wij mensen vaak moeten.

05-07-2006

Sissy

sissie

Webloggers zijn poezenmensen. Wij vormen daarop geen uitzondering.

Dit is onze Sissy.

Sissy is de neuroot. De kat die in de auto de hele weg blèrt en nat van het zweet op de plaats van bestemming aankomt. De kat die zo overgeprikkeld raakt wanneer je haar een tijdje aait dat ze plotseling begint te bijten. De kat die er niet tegen kan als je haar van bovenaf benadert. Voor je het weet, heb je een haal te pakken. Dat doen wij dus ook niet, haar van bovenaf benaderen. Als poezenmens heb je je maar aan te passen.

04-24-2006

De lege plek

Hartverscheurende taferelen in de voortuin. We gaan een fietsenhok bouwen. Samen met onze buren. Daarvoor moeten helaas een paar struiken weg. In een daarvan, een mooie donkere dichtbebladerde hulst broedde jarenlang een merelpaartje. Vorig jaar hebben ze minstens twee nestjes jongen grootgebracht. Maar de hulst moest weg. Tot grote schrik en ontsteltenis van het merelechtpaartje. Luid protesterend vlogen ze de tuin – van tak naar tak – toen de zoon van onze buren met een bijl de wortels begon door te hakken. Nu de struik weg is, komen ze zich er telkens weer van vergewissen dat hun nestplek sinds jaar en dag echt is verdwenen. Telkens zijn ze weer in onze tuin en laten hun melancholieke mereltonen horen. Vogelverdriet. En wij? Wij voelen ons schuldig dat we dit brave vogelgezinnetje – die toch ook jarenlang onze buren waren – zo bruut van hun onderkomen hebben beroofd voor zoiets triviaals als een fietsenhok.

03-06-2006