Zen en de kunst van het houden van koikarpers

Koikarpers. Ik wist wat het waren. Meer niet. Tot ik laatst in een tuincentrum belandde met een vijver waarin tien tot vijftien van deze vissen rondzwommen. Zeker een kwartier heb ik met open mond staan kijken. Naar het trage glijden en draaien, stijgen en dalen van deze koninklijke gekleurde waterwezens. Ik vergat alles om me heen. Raakte in een soort trance. Een toestand van hypnose.

Nu weet ik wat ik worden wil als ik groot ben. Geen boswachter geen dierenarts, geen schaapherder, geen dolfijnentrainer. Ik wil monnik de worden die in een zenklooster voor de koikarpers zorgt. Elke dag urenlang aan de rand van een vijver zitten met koikarpers. Alleen maar kijken.

Als ik dan nog niet verlicht wordt, is er geen hoop meer.

03-27-2006

This is Rotterdam

maas

Niets idyllisch’ of Ot en Sien-achtigs aan deze beelden van onze grote havenstad. Wel romantiek. Maar van een ander soort. Je kunt je bij het zien van deze beelden een zeeman wanen op de grote vaart die de stad binnenkomt. ‘This is Rotterdam, man.’

03-24-2006

Hopper in Huizen

muiden100

Edward Hoppers Nighthawks. Maar dan overdag. Spannend. Wie zijn de mannen? Wat zeggen ze tegen elkaar? Een onschuldige groet? Of hebben ze zojuist iets besproken wat geheim moet blijven? Een criminele deal? Het zal het eerste wel zijn. Al het andere zegt vooral iets over mij vrees ik. Ik moet wat minder thrillers lezen.

02-14-2006

Monument voor een treurwilg

wilg

Dit had een stukje bij een ‘before’ en een ‘after’ foto moeten zijn. Helaas is het alleen een ‘after’ foto geworden. De wilg langs de Strekkade is omgehakt. Helemaal onverwacht kwam het einde niet. We dachten dat de mannen van de Plantsoenendienst wel zouden ingrijpen. En we vreesden dat dat moment niet ver weg was. In de jaren dat we hier woonden, zagen we hoe de boom steeds verder ging overhellen over het water. Op het laatst hing hij praktisch horizontaal, bijna als een loopbrug. Brutale kleine hondjes renden wel eens over de stam heen, helemaal tot aan de kruin van de boom. Toen ineens was het zover. Alleen de stronk en een stukje van de stam herinneren nog aan de oude wilg. Als een onbedoeld monument.

12-04-2005

Zaterdagmiddag in Groningen

duiven

Nog twee weken tot Sinterklaas. Zaterdagmiddag in Groningen. Zwarte Pieten die abseilen langs de pilaren van het stadhuis. Een Piet op een olifant. Dicht opeengepakte mensenmassa’s. Kermis. Een optreden van een rockband: vier mannen verkleed als Indianen. Bij enge films en thrillers weet je dat er nu iets engs te gebeuren staat. De kermismuziek gaat steeds sneller spelen. Zwelt aan tot een hysterische kakofonie van geluiden. Elk moment kan de moordenaar of kidnapper nu toeslaan.

molenHet kleine meisje in de draaimolen heeft het haarfijn in de gaten. De duiven zien het aan vanaf een pilaar waarlangs net nog een Zwarte Piet naar beneden kwam. Zij geloven het allemaal wel. Straks zijn de mensen weg met al hun attributen en is de stad weer gewoon van hen.

11-20-2005

Hopper in Almere

nacht_vd_nacht_2

De Kemphaan, Almere, Nacht van de Nacht. Ik weet niet waarom dit beeld me aan de schilderijen van Edward Hopper doet denken.

Edward Hopper schilderde – zoals ze dat noemen – felrealistisch. De mensen op zijn schilderijen zijn scherp afgetekend, geen vage schimmen zoals op deze foto. Zijn nachtelijke scènes baden in kil, hel tl-licht, niet in een vriendelijke oranje gloed zoals dit ‘tweetal bij een brug’.

Wat deze foto met Hopper verbindt is de sfeer. Desolaat. Eenzaam. Mensen die zoeken naar houvast. Naar warmte. Beelden van een akelige schoonheid. Beelden die niets geruststellends hebben, maar wel intrigeren.

08-11-05