Oh Hillegersberg

hillegersberg_in_de_avond_2

Als je dan toch in de Randstad moet wonen, in Rotterdam – en niet in het gedroomde afgelegen klein boerderijtje in de Weerribben of in Drenthe – dan maar in Hillegersberg.

Officieel woon je in een metropool, maar stiekem woon je in een dorp aan de rivier en bijna buiten. Kort geleden hebben we het wandelen rond de plas bij ondergaande zon ontdekt. Het water dat rood, oranje, paars, roze en lila kleurt. De vredig dobberende eendjes. Hardlopers die hun vaste rondje maken. De robuuste molen de trots oprijst op smalle strook tussen de plas en de Rotte. Als een heimelijk baken van verzet tegen de voortwoekerende glimmende hoogbouw die kilometers verderop de skyline van Rotterdam vormt.

Aan de overkant van de plas sluimert het dorp met de lichtjes van de winkels en de oude kerk. Als je dan toch in de stad moet wonen, dan maar in Hillegersberg.

hillegersberg_in_de_avond

 11-09-2005

Spinnentijd

Ineens zijn ze er. Overal. Niet gewoon dik en groot, maar monsterlijk en angstaanjagend. Doodstil mediterend hangen ze in hun webben. Raadselachtige, griezelige schoonheden. Onwetend van alle boosaardige onzin, fabels en metaforen die wij mensen rond spinnen hebben bedacht. Alles wat een spin doet, is wachten. Spin zijn, is wachten.

spin

 10-09-2005

24

Bijna was de vierde serie van 24 zomaar ongemerkt weer begonnen. ’t Was dat ik dit weekend toevallig op de RTL-site ging kijken en zag dat afgelopen zondag de nieuwe reeks van start zou gaan. Niet gezien nog, wel opgenomen. Heerlijk vooruitzicht: wekenlang zinderende spanning voor de boeg met Kiefer Sutherland als Jack – TELL ME WHERE THE BOMB IS, NOW! – Bauer.
Vreemd dat de serie in Nederland maar niet zo populair wil worden als – zeg – CSI dat met het spetterende 24 vergeleken toch ongekend duf en slaapverwekkend is. Gelukkig vandaag een lovend stuk in NRC over 24. Geeft ’t toch wat extra’s: je zit naar een ongekend gewelddadige, typisch Amerikaanse serie te kijken, maar wel met goedkeuring van het intellectuele geweten van Nederland. Kijk op www.fox.com/24/

09-07-2005

Diependal

Als ik een prijs zou moeten uitreiken voor de mooiste vogelkijkhut dan zou Diependal hoge ogen gooien. Gelegen vlakbij Smilde in een aardappelteeltgebied zo troosteloos en deprimerend dat je er bijna weer opgewekt van wordt. Pal achter Speelstad Oranje, een attractiepark voor het hele gezin in een oude fabriek dat bij mij vooral Stephen King-achtige visioenen oproept. Het meest fantastische aan de vogelhut is niet de hut zelf, maar de onderaardse tunnel die je doormoet om er te komen. Honderden meters door een donker, smal betonnen gangetje, spinnenwebben en water dat langs de muren sijpelt. Licht komt alleen door kleine getraliede raampjes in het plafond. Hol klinkende stemmen, echoënde voetstappen. Ik waan me er terug in de kinderboeken over de oorlog die ik vroeger zo graag las.

Natuurlijk is de hut zelf ook de moeite waard. Roodhalsfuten gezien daar. En de laatste keer onder meer lepelaars, zilverreigers, witgatjes, een visarend en watersnippen. Maar het mooist is toch de weg er naar toe.

antoinette

 08-29-2005

Foyle’s War

Beste tv-programma van nu: Foyle’s War. Uitgezonden door de KRO op zaterdagavond. ’t Is geen Inspector Morse. Die is ongeëvenaard. Maar hoofdpersoon Christopher Foyle (acteur Michael Kitchen) komt met z’n melancholieke uitstraling best een heel eind.

Britse series blijven toch honderd keer beter dan Amerikaanse. Al was het maar doordat ze gewone mensen laten zien: dikke mensen, lelijke mensen, mensen met scheve gezichten, een rare mond, uitpuilende ogen. Geweldige acteurs die bovendien gezichtsuitdrukkingen hebben. Heel anders dan acteurs in Amerikaanse series die er van zichzelf al uitzien als Barbie en Ken. En dan ook nog eens stijfstaan van de Botox waardoor ze hun gezicht niet meer kunnen bewegen.

Als verstokt Morse-fan is er nóg iets wat Foyle’s war (en andere Engelse detectives) een genot om naar te kijken maakt. Steeds weer duiken acteurs op die ook een rol in Morse hebben gespeeld. In de aflevering van afgelopen zaterdag herkende ik twee acteurs. De sport is om dan te raden in welke aflevering van Morse ze zaten. Dat valt niet altijd mee, want vaak is het vijftien tot wel twintig jaar geleden.

’t Bekendst is Thomas Lynley (Nathan Parker) die een smokkelende cricketspeler was in de Morse-aflevering ‘Deceived by Flight’. Maar ook Amanda Burton en Michael Kitchen zelf waren te zien in Morse.

 30-07-2005

En de musjes

De merels in onze voortuin doen het trouwens beter dan de mussen in onze achtertuin. Musjes hebben een nest gebouwd in de heg. Dat had een van onze katten al snel door. Het dikke mormel slaagde erin bij het nest te komen. Ik was net te laat. Toen ik haar uit de haag viste, had ze al een kleintje te pakken. Nog maar een paar centimeter groot. En helemaal naakt op een enkel donsveertje in het nekje na. Het kleintje werd levend en wel verorberd. Maar niet nadat de kat er eerst nog een poosje ‘leuk’ mee had zitten spelen. ’t Is de natuur. Maar voor mij een erg traumatische ervaring. Af en toe droom ik er nog van.

 20-07-2005

De merels (vervolg)

De merels blijven ons bezighouden. De uitgevlogen jongen hebben inmiddels (gelukkig) een staart. Daarmee zijn ze meteen een stuk minder onhandig en dus een minder makkelijke prooi voor katten. Ze moeten zichzelf nu zien te redden. Ik heb vanwege de warmte een vogelbadje voor ze gemaakt in de voortuin. En daar maken ze graag gebruik van. Lekker badderen en spetteren. Ma zit ondertussen al weer op het nest een volgend broedsel uit te broeden. Het gedoe begint dus binnenkort gewoon weer.

 18-07-2005

Aanslag

Balkenende over de aanslagen in Londen: ‘Als het gaat om de terroristische aanslagen in Londen kan het natuurlijk niet zo zijn dat op ‘t ogenblik een dergelijk heel verkeerd signaal wordt uitgezonden.’

 08-07-2005

Rorty

Kun je een beroemd filosoof om een handtekening vragen?

Na het overlijden van de beroemde Franse denkers Lyotard (in 1998) en Derrida (in 2004) is de Amerikaan Richard Rorty misschien wel de bekendste nog levende filosoof ter wereld. (Dat buiten de filosofie maar weinig mensen hem kennen, zegt iets over de maatschappelijke relevantie van de hedendaagse wijsbegeerte. Maar dat terzijde.)

Jaren geleden (in 1997) was Rorty in Nederland voor een lezing. Ik stond pal achter hem bij het binnengaan van de zaal. Hij stond nog even te praten met wat mensen. Ik kocht een boekje waarin de tekst van Rorty’s voordracht stond afgedrukt. Medefilosofiestudent Koos stootte mij aan en siste: ‘Nu! Dit is je kans. Vraag om een handtekening.’ Ik aarzelde (zoals wel vaker op beslissende momenten). Kun je een beroemd filosoof om een handtekening vragen zoals mensen dat bij schrijvers, voetballers en popsterren doen? Ik wachtte te lang. Rorty liep door.

Ik heb het boekje nog steeds. De eerste bladzij is leeg. Op de titel van de lezing na: Truth, politics and ‘post-modernism’. Daar hadden Rorty’s opdracht en zijn handtekening onder kunnen staan. Had ik er om moeten vragen? Ik weet het nog steeds niet.

03-07-2005

De merels

merel3

Het is verbazingwekkend hoe snel het gaat. Een week of drie geleden zijn ze uit het ei gekropen. Drie lelijke kale krieltjes. In no time door een vlijtig ouderpaar opgekweekt tot uit het nest puilende dikke donsballetjes.

Afgelopen week vlogen ze uit. Nou ja, vlogen. Hulpeloos geklapper met stompjes die nog vleugels moeten worden. Een staart hebben ze ook nog niet. Evenwicht bewaren is dus moeilijk.

Twee hebben het tot dusver gered. Nummer drie zijn we uit het oog verloren. Voor zijn of haar lot moet worden gevreesd.
Nou ja, twee uit drie is ook niet echt slecht.

Daar zitten ze dan in onze voortuin. Aandoenlijk te wezen. Dan eens in die struik, dan weer na halsbrekende toeren en woest gefladder een struik verderop. Onnozele halsjes zijn het die de wereld bekijken met een blik die het midden houdt tussen verbijstering en berusting. Pa merel blijft trouw regenwormpjes aanvoeren.
Wij bidden tot onze lieve Heer dat hij deze twee kleintjes door deze gevaarlijke dagen tot ze echt kunnen vliegen, heenhelpt.

merel4

 01-07-2005